Nedir bu insanlığın halleri!

İnsanlığın resmi, gayri resmi tarihinde dünyada ne krallıklar, ne imparatorluklar, ne büyüklü küçüklü devletler gördü. İnsanlık, çok büyük savaşlar, afetler, hastalıklar, yoksulluklar, açlıklar sefaletler, göçler yaşadı. İnsanlığın büyük çoğunluğu bunları yaşarken çok az azınlıkta zenginliklerle zevk sefa içinde yaşadı. İnsanlık tarihinde halk zamanının hemen hemen tamamını çalışmakla, üretmekle, umutla, ümitle geçirdi. Muktedirler, krallar, hükümdarlar ise fetihle , iktidar olmakla zenginliklerine zenginlik katmakla vakit geçirdiler. Ama sonunda o muhteşem, güçlü, zengin krallıklar, imparatorluklar,  iktidarlar yıkıldı, insanlığın yüceleştirdiği, ilahlaştırdığı, kahramanlaştırdığı önderler de kalmadı sadece ve sadece halk ve halklar kaldı.

Hani şimdi nerde o yıkılması akıllarının ucundan geçmeyen büyük imparatorluklar, krallıklar?  Bu imparatorlukların, krallıkların büyük çoğunluğu hatta hiç biri eşitlik, adalet, hümanizm temelinde oluşmamışlar, tam tersine felaketler ortamı yaratarak bu duruma gelmişler ama bu kralların, imparatorlukların  sonları da felaket olmuş. Gene de insanlık bu felaketlerden kurtulmanın yolunu bulmaya çalışmış, insanlığın büyük çoğunluğu bu felaketin müsebbibi olmamasına rağmen bu felaketlerden kurtulmanın yolunu bulmaya çalışmış,  maalesef tam anlamı ile gerçek anlamda bir yolunu bulamamış tam kurtulma yöntemini buldum derken tekrar savaşlar, darbeler, komplolar, entrikalar, paylaşımlar, haksız rekabetler başlamış. En kötüsü de şiddet, terör başlamış. Ne yazık ki bu devinim insanlık tarihine değişmeyen miraslar bırakmış bunların başında da şiddet ve terörü kalıcılaştırdığı  gibi insanlığa da yeni huylar kazandırmış. Bu huyların başında da insanlık tapınmayı, gücü, iktidar olmayı çok sevmiş. Dönem dönem İnsanlık, içlerinde gizlediği, bastırdığı savaş ve öldürme duygularının kabarmasına da vesile olmuş. İlginç olanı da  herkes vatan, millet edebiyatı yapıp barıştan, demokrasiden haktan, hukuktan yana yani  suret-i haktan görünürken yaşamda ve pratikte yapacağını yapıyor yani dünyada ne barış oluyor ne demokrasi, ne adalet herkes istiyor ama nedense hiç de gerçekleşmemiş.

Bu da gösteriyor ki insanlık o kadar ilkel, o kadar geri, çağ dışı dönem yaşıyor ki, dünyada yedi milyar insan,  üç-beş şirketin çizdiği dünya politikasını alt edip insanlık, adalet, inançlara saygı, etnik, sanat, kültür, spor, adalet  temelinde birleşemediği gibi birbirini haklıyor, katlediyor, göçe zorluyor, vatansız, topraksız bırakıyor. Gerçekte herkes korkmasına rağmen birbirine yiğitlik taslıyor, herkesin boğazında düğümlediği, söyleyemediği çok şey var bunları söyleyemediği gibi korkuyorum diyemediğinin yerine zorunlu kaldığında saygı duyuyorum diyor.

Tüm bunları görenler, bilenlerde içten içe kendini yiyip bitirmekte. Yine de içlerinde ki umudu söndürmeden insanlığa gerçekleri yiğitçe anlatmadan, yazmadan çekinmiyorlar, bu insanlar geleceğin adsız, çıkarsız kahramanları olarak insanlık tarihine yazılacaklardır.