Can kaybı?

   Sayesinde nefes alabildiğimiz, gölgesinde eğlenip dinlenebildiğimiz, şu kurak mevsimlerde biraz yağmurun sebebi olmasını umduğumuz, çocuğumuzun okul sırası, kurşun kalemi, oturduğumuz sandalye, hatta son nefesimizden sonra toprağa girerken içine sığdığımız bile son aracımız, ağaçlar ve onlardan oluşan Orman.

   Başta İzmir olmak üzere ülkemizin cennet köşeleri, bir süredir maalesef yanıyor.

   Yangın sebepleri, yetersiz söndürme ekipmanları, yetersiz söndürme elemanı kadrosu iddiaları, hatalı ağaç kullanımı vs. konular bundan önceki yıllardaki yangınlarda olduğu gibi üç gün bolca konuşulur ve unutulur. Onun için herkesin malumu olan bu konuları bu işin uzmanı! olan kişilere bırakıyorum.

   Beni en çok rahatsız eden bir konuyu yazayım. Genelde yangının üçüncü günü sönmeye yakın Ankara’dan yangınlara bakan! kişi bölgeye gelir ve kameraların karşısına geçer standart açıklamayı yapar: “… yangında can kaybı olmaması en büyük tesellimiz…”

   Can kaybı yokmuş.

   30 yıllık ağaç canlı değil mi? Duymuyor musun Can’ların feryatlarını? Yanan karınca, ona müzik yapan ağustos böceği can değil mi kardeşim? Toprağı havalandıran solucan, kemirgenleri yiyen yılan, eline kondu diye sevindiğin uğur böceği canlı değil de ne? Sevimli sincap, sevimsiz akrep, helikopter böceği, yavru domuz, rahmetli Barış abinin arkadaşı eşek ve bütün mahallenin topluca adını ezberlettiği Ayı’nın canını sen mi verdin de onlarınkini Can’dan saymıyorsun?

   Hadi ordan vicdansız.